دنیایم را آدم ها برداشته اند

همه جا را گشته ام

نگاهم

گره می خورد توی آینه

جیب سمت چپ پیرهنم تیر میکشد

و هنـــــــــــــــــــوز

دنیایم را آدمها برداشته اند

می گردم

.

.

.

تمام ذهن اتاق ها

قابهای قدیمی

و این چند سالگی ِ صورتی مبهم

.

.

.

که باز دلم برای دنیا شور می زند

یکی از درهای نیمه باز

جیــــــــــــــر جــــــــــــار

زوزه می کشد

مهره های زنگ زده ی نگاهم

روبه روی طاقچه

جیغ می کشند

تازه یادم می افتد

...

مادرم

عــصـــری

گفته بود

چشــمهــــایت را

از لب طاقچه

بــــــــــر خواهد داشـــــــــت

...