حرفی بزن که پنجره ی روز وا شـود

جادو بمیرد آخر و نفرین دعا شــود

هر شب دعای روی لبم کم می آورد

سُکر لبان داغ ِ تو را تا روا شـــود

چـیــزی بگو که از هیجان کلام تــو

چیزی میان قلب جهان جا به جا شود

دستان گرم کودکی ام توی دست بـاد

چــون بادبادکی غم عالــم هـوا شــود

گاهی دوباره چتر تـو و شانه هایــمـان

بـاران بهــانه ی هـمه ی حرفها شود

...