چشمهایم دو ماهی کوچک

چشمهایت عجیب اقیانـوس

تا نگاهم نمی کنـی طـوفان

تا نگاهم نمی کنی کابــوس

ناگهــان پیـــر می شوم مثل

قصّه ای از زمان دقیانـوس

"باز باران ِ" خاطراتـــم را

می دهم دست آخرین فانوس

قصّه از چشم تو شروع شد و

قصّه از یک ستاره در مشتم

تا رسیــدم به آســمــان دلــت

 ذرّه ذرّه  ستـــاره را کــشـتم

پشت کردی و ابر شد،از من

جسدی مانـده بود بر پشــتــم

روی هر شیشه ی مــه آلوده

"بــاز بــاران" کشـید انگشـتم

باز باران که با ترانه ی خود

روی این بغــض ها شده آوار

چشــمــهایم دوبـاره تقدیـمـت

خسته ام آسـمان، بگیــر و ببار

بــــاز هــم اوّل هـمان راهــم

بی پر و با ل تـر ز پـیش انگار

همــه ی آسـمان بــرای خـودت

سهم من را از ایـن قـفس بردار

                 *

چشمهایم غریبه ای که هنوز ...

چشمهـایت عجـیب گـیــراتــر

پشت این شیشه ها جهانم سوخت

مـثــل آتـش که زیـــر خـاکـسـتـر