بایـــد کسی بــاشد که حرفـــم را بـفــهمد

این حـسّ و حــال تـلــخِ مبهـم را بـفــهمد

وقتــی زمان نبــش قبـــر خاطـرات است

ای کـاش دستـی سنگ قـبــرم را بـفــهمد

هی زخـمــهایم را فرو خـوردم که شــاید

از چـشـمـــهای شــعـــر مرهم را بـفــهمد

مــردی که در نـقّاشیَـش از سیب و گندم

فــــــرق دل حــــــــوّا و آدم را بـفــهــمـد

یک قـوم مجنـون می شـود تا اینکه لیــلا

پــایــــان ایـــن ســمــفـونی غـم را بـفـهمد

یک آسمان رنگین کمان کم دارد این شعر

ای کــــــاش بــاران حرف مریم را بفـهمد

                                                        ...