هيچ وقت نپرسيدم " چرا؟ "

حتي آنگاه كه روزي سه بار

آينه را به پاي ديوارها سنگسار مي كردند و من ،

هر روز صبح با صداي شلاق خوردن عشيره ام

از خواب بيدار مي شدم.

آنگاه كه پستانكم را به زور به دست راستم دادند

كه مبادا چپي شوم

 و

 صلواتي تفنگ هاي چوبي و گاز خردل

به بچه هاي همبازيم ميدادند.

آنگاه كه شبها صخره صخره بيستون را

كافور زده در بشقاب شاممان مي گذاشتند،

و بعد تا صبح لالاييِ

" خدا خواست !خدا نخواست! "

به گوشمان مي خواندند.

حتي آنگاه كه تمام ماهي ها سربريده مي شدند

تا با پولكشان آسمان پر از ستاره خوني شود.

و بعد كه دفتر مشق هاي انجيليم

هزار هزار فروخته مي شد،

كه خوراك آتش خودسوزيِ

بيوه هاي شهر شود،

باز هم نپرسيدم " چرا؟ "

حتي زماني كه پسر همسايه

طرح ساده نگاه 14 ساله ام را به روي بوم

شبيه اندام روسپيان مي كشيد ،

آنگاه كه تمام تاكستانها

از ترس شراب شدن سوزانده شدند،

و حتي آنگاه كه پاسبان ها

تمامي شعر هايم را

در گورهاي دسته جمعي

مدفون كردند و آرام

در گوششان زمزمه كردند:

" ش ش ش ! "

باز هم نپرسيدم " چرا؟ "

 ولي اين روزها ، كه صورت پيشينه ام را

با رژلب هاي 24 ساعته و خط چشم هاي

ضد آب بزك مي كنند

تا به جاي هزاران هزار ساله بودن

كمتر از 30 ساله به نظر بيايد،

مدام از خودم مي پرسم :

" چرا"